18 abr 2011
PRÁCTICA DE ROCHAS
14 abr 2011
CHAIÁN NOS ANOS 70
Damos as grazas á familia de Adrián Paz que nos cedeu esta gravación coa que nos achegamos un pouco ao noso pasado e á vida no noso concello recoñecendo a importancia que o río sempre tivo para nós.
12 abr 2011
A CONCA DO RÍO TAMBRE

O río Tambre forma unha conca alongada de 1.531 km². Nace nos montes de Bocelo, parroquia de Porta no municipio de Sobrado, e transcorre polos municipios de Curtis, Vilasantar, Boimorto, Mesía, Frades, Arzúa, O Pino, Oroso, Órdes, Trazo, Tordoia, Santiago de Compostela, Val do Dubra, Ames, A Baña, Brión, Negreira, Outes, Mazaricos. Noia e Lousame. A súa desembocadura forma un esteiro entre os municipios de Muros e Noia.
Imos dividir para o seu estudio o percorrido en tres partes:
1- Conca alta do río: Sobrado, Curtis, Vilasantar, Boimorto, Mesía..
2- Conca media: Frades, Arzúa, O Pino, Oroso, Órdes, Trazo, Tordoia, Santiago de Compostela.
3- Conca baixa ata a súa desembocadura: Val do Dubra, Ames, A Baña, Brión, Negreira, Outes, Mazaricos, Noia e Lousame.
1.Conca alta do río: Sobrado, Curtis, Vilasantar, Boimorto, Mesía,
O concello de Sobrado está formado por veigas chas, terrazas aluviais formadas por sedimentos arrastrados polos ríos e áreas que podemos chamar de montaña, que ocupan as cotas máis altas e que presentan un accidentado relevo con fortes desniveis.
Boimorto pertence ao que en Galicia chamamos terras de «montaña». Son terras de relevo ondulado, sen chegar a constituír verdadeiras serras nin altos cumios. A altitude vai de 614 metros no Coto de Salgueiros, ao sur do municipio, aos 400m na beira do Tambre.
Desde o punto de vista hidrográfico o municipio de Boimorto atópase sobre unha serie de lomas divisorias das concas do Tambre e o Ulla.
O primeiro sérvelle de límite setentrional co concello de Présaras, formando lugares naturais de gran interese por paraxes como o dos muíños de Valdoña, o da antiga central eléctrica de Mezonzo , onde se xunta ao río Cabalar, ou o das ruínas da fábrica de tecidos de Présaras.
2.Conca media: Frades, Arzúa, O Pino, Oroso, Órdes, Trazo, Tordoia, Santiago de Compostela.
O concello de Frades se diferenza polas súas verdes e extensas praderías, salpicadas de fermosas e interesantes ribeiras.
3.Conca baixa ata a súa desembocadura: Val do Dubra, Ames, A Baña, Brión, Negreira, Outes, Mazaricos, Noia e Lousame.
O río Tambre entra no sector oriental da conca baixa, provinte do Leste, a través dun profundo barranco de 15 km de lonxitude cun trazado escavado con meandros irregulares. En contraste con a espectacularidade do encaixamento, a pendente do cauce ao longo deste é moi baixa (entre Ponte Albar e Portomouros descenden 35 m de desnivel en 10 km, incluído un «escalón» de 4 km de lonxitude que salva os 23 m de diferenza).
O Dubra, de 19 km de lonxitude, nace sobre o collado de Anxeriz, e diríxese cara o sur cun trazado recto, adaptándose as fracturas de dirección N-S do corredor Razo-Bertamiráns, e confluíndo co Tambre en Portomouro. Entre Portomouro e Tapia, o Tambre construíu un chan aluvial de 300-400 m de ancho, aproveitando a presenza dun sistema de fracturas subparalelas N-S que forman parte do conxunto que configuran a Depresión Meridiana, o que lle permitiu anchear o val.
Despois de Tapia, no km 25, o val xira cara o Noroeste, estréitase e finaliza nun chan aluvial. A partir deste punto e ata o km 32 en Ponte Nova, o Tambre discorre por outra garganta que dende o xiro inicial describe un arco de 2 km e reoriéntanse cara o Sur en continuidade coa fractura seguida polo seu afluente o Portolaxe.
Por último xira ao Suroeste seguindo outra fractura e abríndose algo o fondo do val, permitindo a formación do chan aluvial.
OS BATÁNS DE OA
6 abr 2011
MÁIS QUE H2O...

4 abr 2011
Ruta por Frades
Partimos da Area Recreativa “Os Pasos “,en Aiazo, un dos lugares máis destacados deste Concello. A uns metros atopamos a Ponte Romana que separa o Concello do Pino do Concello de Frades. Un pouco máis lonxe está A Praia Fluvial “A Presa”, outro dos lugares de gran actractivo para os visitantes e veciños.
Na marxe dereita do río Tambre atópase unha chaira que conta cunha gran variedade de prantas, fieitos e árbores propias das ribeiras dos ríos . Se seguimos avanzando chegamos á Presa da Fraga .
Cruzamos pola aldea de Sanamil, que conta cun lavadoiro típico. Nos últimos quilómetros contemplamos os Muiños do Couso.
Finalizamos coa Ponte de Brates que separa os Concellos de Frades e Boimorto.
Se queredes coñecer máis sobre esta información, visitade esta páxina web:
http://www.concellodefrades.es/descarga/ruta-do-tambre.pdf
31 mar 2011
UN CONTO: O OCÉANO

Co gallo do día mundial da auga, publicamos este conto do escritor peruano Miguel Angel Ramos Inga. Disfrutádeo.
EL OCÉANO
Hace más de 3 milenios hubo un gran diluvio universal compuesto por los océanos, las nubes con sus lluvias y los vientos: Esa coalición nuevamente despierta para destruir la tierra de los hombres.
El océano: “Desde la India, pasando por Mesopotamia, Grecia, los Mayas e Incas, hemos venido a arrancando de la faz de la tierra a estos hombres que nos contaminan y nos dañan. Con nuestro gran diluvio, nosotros los cinco océanos, las nubes y los vientos de los cuatro puntos cardinales, hemos arrasado diferentes culturas humanas y ahora es el momento de despertar otra vez.”
Gaviota: “Espera, calma tu furia, si haces eso otros inocentes ahogaras”.
El océano: “Ahogarlos y destruirlo quiero, sólo a los hombres malos”.
Gaviota: “Destruirás muchas cosas bonitas también”. El océano: “Pero son ellos son los que me destruyen a mí y destruyen a mi hermano el viento, contaminando con sus grandes fábricas, destruyen a mis hermanas las nubes oscureciéndolas, destruyen a mis hermanos los arboles arrancándoles de su tierra, destruyen a mis hijos los mares, los ríos, riachuelos, lagos, lagunas, ah! Esto no lo puedo soportar más”.
Gaviota: “Pero...”
El océano: “Sin peros, hasta aquí nomas”.
Gaviota: “Sólo dame una última oportunidad”
El océano: “¿Cuántas más necesita el hombre para darse cuenta de su propia extinción o muerte? Ya no hay más oportunidades. Ya empezaré con mu gran inundación o tsunami”.
El padre océano empezó a llamar a sus demás hermanos y hermanas (vientos y nubes) como a sus hijos para que con él despierte esa furia guardada durante milenios, pensaban ellos que así los terminarían con esta contaminación mundial del hombre conocida como “calentamiento global”.
Veían en los únicos y primeros responsables a los hombres. Pero justo en preciso momento apareció la gran coalición o alianza entre hombres, plantas, y demás seres vivientes del planeta, liderados por su portavoz la Gaviota.
Gaviota: “Detente por favor y disculpa a los hombres que te dañan a ti y a tus hermanos, algún día entenderán de lo mal que se portan, pero también estamos nosotros que nada mal te hacemos y más al contrario te cuidamos y te protegemos”.
El océano: “Ustedes sólo son pocos y tienen mucho miedo ahora”.
Gaviota: “Si, somos pocos y tenemos mucho miedo pero estamos aquí por algo”.
El océano: “¿Qué cosa?”
Gaviota: “Por esperanza, tenemos una gran esperanza”.
Océano: “¡Qué ilusos!”.
Niños y niñas: “Hola padre océano, escúchanos por favor “mientras exista aun una sola señal de esperanza no importa, cuanto seamos, no importa el numero o el tamaño, la esperanza por si solo es grande” y es por eso que te regamos que detengas su diluvio”.
Jóvenes: “¡Así es!, hola, discúlpanos, pero solo mira a tu alrededor y mira a estos niños y niñas que aquí te lo piden, ¿Acaso ya no crees en ellos, acaso ellos tienen la culpa, acaso terminaras con sus sueños y esperanzas?”
Adultos: “Si en tu corazón ya no abriga ninguna esperanza acaba con nosotros primero y haz lo que tengas que hacer, pero dales una oportunidad a nuestros hijos”.
Animales y plantas: “Todos estamos seguro que tú aun abrigas esa esperanza”.
El océano los miro estupefacto o asombrado y dijo: “Si en cien años el hombre no ha enmendado o rectificado su camino, declaro que se abra la caja de las furias, ellas no entienden de esperanzas o razones, eso es todo lo que diré hoy”, la caja de las furias contienen los grandes males de la humanidad, es la misma caja de los griegos, la caja de pandora.
Cien años tiene el hombre para rectificar su camino, haciendo lo posible para parar el “calentamiento global”. ¿Qué pasará después de eso? No lo sabemos, pero lo que sí sabemos es que tenemos mucho trabajo por hacer, desde ahora, como una vez dijo el gran poeta Vallejo “hay hermanos mucho que hacer”. Así que empieza desde ahora.
Fin